Hadji Mohamed Suharto (ur. 8 czerwca 1921 w Kemusu Arga, Jawa), polityk indonezyjski, wojskowy, wieloletni prezydent państwa.

Suharto urodził się w Kemusuk, Argomulyo (Yogyakarta, w środkowej Jawie). Studiował w holenderskiej akademii wojskowej. W czasie II wojny światowej dowodził batalionem wspierajacym Japończyków.

Służył w holenderskiej armii kolonialnej; od 1945 dowodził partyzantką niepodległościową. Od 1949 w armii państwowej Indonezji, stacjonował głównie na Jawie. W 1960 został zastępcą szefa Sztabu Generalnego, dwa lata później generałem brygady. Należał do frakcji prawicowej w armii; w 1965 uniemożliwił próbę przewrotu wojskowych lewicowych i komunistów oraz wkrótce odsunął od władzy lewicowego prezydenta Sukarno. Od 12 marca 1967 oficjalnie pełnił funkcję prezydenta.

Kierował represjami wobec komunistów, zakazał działania związków zawodowych, zerwał stosunki dyplomatyczne z Chinami; utrzymywał natomiast kontakty z krajami zachodnimi i ONZ. W okresie rządów Suharto łamano prawa człowieka, tłumiono demonstracje, doszło do ankesji Timoru Wschodniego; rozpowszechniła się korupcja. Opierając się na władzy wojskowej, Suharto był wybierany na kolejne kadencje prezydenckie w 1973, 1978, 1983, 1988, 1993 i 1998. Dwa miesiące po ostatniej reelekcji został zmuszony do ustąpienia (maj 1998) pod wpływem kolejnej fali protestów społecznych; władzę przejął wiceprezydent Jusuf Habibie.

Po odejściu od władzy został oskarżony o nadużycia władzy i w maju 2000 znalazł się w areszcie domowym; nie doszło do procesu ze względu na zły stan zdrowia byłego prezydenta, na 15 lat więzienia został natomiast skazany we wrześniu 2000 jego syn, Hutomo Mandala Putra (Tommy Suharto). Suharto zarzuca się odpowiedzialność za śmierć od 700 000 do 2 000 000 ludzi.