António de Oliveira Salazar (wym. sala'zar) (ur. 28 kwietnia 1889, zm. 27 lipca 1970) - portugalski polityk, profesor ekonomii na uniwersytecie w Coimbrze. W latach 1932-1968 premier. 1928-1940 jako minister finansów dzięki dobrze przeprowadzonym reformom zrównoważył budżet i zdobył poparcie społeczne. W latach 1936-1944 minister wojny. Reprezentował nurt chrześcijańskiej demokracji będąc związany z tzw. integralizmem luzytańskim.

W 1928 Salazar został zaproszony do rządu przez gen. Carmonę, aby objąć tekę ministra finansów. Otrzymał nadzwyczajne pełnomocnictwa w zakresie kontroli nad wszelkimi wydatkami publicznymi. Zdobywał coraz silniejszą pozycję i w roku 1932 został powołany na stanowisko premiera, co przekształciło dyktaturę wojskową w cywilną, trwającą do roku 1974.

W 1933 wprowadził nową konstytucję, która przekształciła Portugalię w tzw. "Nowe Państwo" (Estado Novo) oparte na koncepcji ustroju korporacyjnego będącego połączeniem idei; papieskich encyklik dotyczących chrześcijańskiej nauki społecznej, konserwatyzmu oraz doktryny nacjonalizmu integralnego głoszonego przez francuskiego monarchistę Charlesa Maurrasa. Estado Novo opierało się na dwóch fundamentach: społecznych korporacjach i autorytarnych rządach jednej partii. Salazar rozwiązał wszystkie partie polityczne i na ich miejsce powołał organizację polityczną o charakterze ponadpartyjnym - Unię Narodową (Uniao Nacional), która stała się rządząca monopartią, jednak podobnie jak w hiszpańskiej FET i JONS, ścierały się tam różne nurty polityczne. Dla kontroli panującej sytuacji powstała tajna policja PIDE. Ponadto Salazar utworzył formację paramilitarną - Legion Portugalski oraz organizację młodzieżową - Młodzież Portugalska.

Tłumił opozycję głównie lewicową, szczególnym represjom podlegali komuniści. Podczas hiszpańskiej wojny domowej (1936-1939) Salazar wspierał wojska gen.Franco udzielając im znacznej pomocy m.in w postaci kontyngentu wojskowego 20 tysięcy żołnierzy (Legion Viriato). Zwieńczeniem tej współpracy było podpisanie przez Hiszpanię i Portugalię paktu iberyjskiego w 1940. Podczas II wojny światowej prowadził politykę neutralności, lawirując pomiędzy III Rzeszą której sprzedawał surowce mineralne (wolfram) a aliantami, którym udostępnił w 1943 bazy wojskowe na Azorach (lotnicza i morska).

Po wojnie związał Portugalię sojuszem ze Stanami Zjednoczonymi przystępując do NATO i przedłużając prawo do dzierżawy baz na Azorach. Za jego rządów Portugalia została członkiem organizacji gospodarczych krajów zachodniej Europy będąc ich współzałożycielem (OECD i EFTA). Dążył do utrzymania posiadłości kolonialnych korzystając z wsparcia krajów NATO głównie USA oraz RPA i Rodezji. Razem z białymi przywódcami rządów RPA i Rodezji podtrzymywał na południu Afryki tak zwane "białe imperium", tłumił powstania niepodległościowe w Angoli (od 1961), Gwinei (od 1963) i Mozambiku (od 1964).

Salazar był zwolennikiem konserwatywnego modelu społecznego opartego na katolickiej nauce społecznej. Odrzucał liberalną demokrację parlamentarną jako ustrój demoralizujący oraz osłabiający państwo i naród. Po 40 latach sprawowania władzy, w 1968 ustąpił ze stanowiska ze względu na stan zdrowia. System wprowadzony przez Salazara ostatecznie załamał się 25 kwietnia 1974, kiedy to w Portugalii miała miejsce bezkrwawa lewicowa tzw. rewolucja goździków.